Historia szpitala w Mielcu i mieleckiego lecznictwa

 

Od okresu międzywojennego do końca stulecia

Historia mieleckiego szpitala bierze swój początek w okresie międzywojennym i jest związana z zapoczątkowaniem budowy Polskich Zakładów Lotniczych w Mielcu. Niektóre materiały źródłowe z I połowy XIX wieku mówią o istnieniu małego szpitala o 30 łóżkach fundacji Pinkusa Kranza, przeznaczonego dla ludzi kalekich i ubogich. W okresie międzywojennym został zorganizowany Ośrodek Zdrowia, ale jego działalność ograniczała się do poradnictwa dla najbiedniejszej ludności, profilaktyki oraz leczenia jaglicy. Opieka zdrowotna nad ludnością spoczywała głównie na prywatnych gabinetach lekarskich. Natomiast chorych, wymagających leczenia szpitalnego kierowano do szpitali w Tarnobrzegu, Sandomierzu, Tarnowie i Rzeszowie.

W 1939 roku na terenie miasta i powiatu było dwunastu lekarzy, przy czym lekarzem powiatowym był Aleksander Polek, a miejskim — Norbert Obrowicz. Latem tego roku przyjęto do pracy małżeństwo lekarskie Stanisławę i Wacława Piskozubów, gdzie lek. med. Piskozubowa zajęła się leczeniem dzieci, zaś lek. med. Piskozub został lekarzem zakładowym.

Stary SzpitalW związku z rozwojem zakładów PZL, przystąpiono do budowy szpitala o 60 łóżkach przy ulicy Biernackiego, którego ukończenie nastąpiło w pierwszych miesiącach wojny 1939 r. Wyżej wymieniony obiekt został jednak przejęty przez okupantów, gdzie przez cały okres wojny leczyli się żołnierze i ludność niemiecka. Po wkroczeniu wojsk radzieckich w 1944 roku, budynek był na krótko użytkowany przez wojsko, a następnie oddany do dyspozycji służby zdrowia. Na parterze był oddział wewnętrzny, zakaźny i izba przyjęć, a ordynatorem na tych oddziałach był lek. med. T. Kasprowicz. Na piętrze funkcjonowała oddział chirurgiczny i położniczy. Brak wyposażenia i szczupła kadra personelu utrudniała w dużym stopniu pracę pierwszych jego dyrektorów: lek. med. J. Figasa, lek. med. M. Sidora, a następnie lek. med. T. Magiery, z którym wiąże się dalszy rozwój lecznictwa zamkniętego.

Na początku lat pięćdziesiątych zostaje oddany na cele szpitalne budynek przy ulicy Skłodowskiej, gdzie zlokalizowano oddziały: wewnętrzny (ordynator — lek. med. T. Kasprowicz), dziecięcy (ordynator — lek. med. T. Chmielewski), zakaźny (ordynator — lek. med. I. Michońska). W budynku przy ul. Biernackiego pozostały oddziały: chirurgiczny z ordynatorem lek. med. T. Magierą, ginekologiczno-położniczy z ordynatorem lek. med. M. Ciastoniem i oddział płucny z ordynatorem lek. med. W. Piskozubem. W szpitalu tym pracowało 11 lekarzy.

Wzrost potrzeb i rozszerzający się zakres działania służby zdrowia, dyktowanym szybkim rozwojem gospodarczym miasta, a przede wszystkim WSK oraz licznym napływem siły roboczej powoduje iż baza szpitalna staje się niewystarczająca. Dlatego podjęto budowę nowego szpitala przy ul. Żeromskiego na 200 łóżek. Przyjęte założenia miały wystarczyć na potrzeby lecznictwa w większym niż poprzednio stopniu, jednak dalszy dynamiczny rozwój miasta, a zwłaszcza przyrost ludności spowodował konieczność zwiększenia zakładanej poprzednio liczby łóżek do 300, a następnie do 431, zabezpieczającej potrzeby 120 tysięcy ludności.

W nowym szpitalu przy ul. Żeromskiego zostały zlokalizowane następujące oddziały:

Oddział chirurgiczny o 76 łóżkach, przeniesiony z budynku przy ulicy Biernackiego, który prowadził nadal lek. med. T. Magiera, a po jego odejściu na emeryturę — lek. med. M. Żurawski. W 1996 roku po odejściu na emeryturę lek. med. M. Żurawskiego ordynaturę objął lek. med. A. Surowiec.

Oddział wewnętrzny, którego ordynatorem został lek. med. E. Janicki, a po jego odejściu na emeryturę w 1995roku — ordynatorem został dr n. med. A. Kozłowski. Oddział dysponował 68 łóżkami.

Oddziałem dziecięcym mającym na stanie 60 łóżek, kierował ordynator lek. med. J. Romańczuk a po jego przejściu do lecznictwa otwartego — lek. med. A. Gałka.

Oddział ginekologii i położnictwa, dysponujący 65 łóżkami, prowadził lek. med. K. Ślaski, a po jego odejściu na emeryturę — lek. med. Z. Barłowska.

Oddział zakaźny o 40 łóżkach, którego ordynatorem była lek. med. I. Michońska, a po jej odejściu na emeryturę — lek. med. J. Sznajder.

Nowy obiekt szpitalny został oddany do użytku pod koniec 1964 roku. Dodatkowe pomieszczenia na ten cel wygospodarowane zostały kosztem likwidacji pomieszczeń gospodarczych, socjalnych, jak również poprzez adaptację innych obiektów oraz zagęszczenia sal chorych.

W budynku przy ul. Biernackiego, z którego przeniesiono oddziały chirurgiczny i ginekologiczno-położniczy, zwiększono ilość łóżek na oddziale płucnym do 45 i utworzono nowy oddział dermatologiczny o 25 łóżkach. Oddziałem płucnym kierował nadal ordynator lek. med. W. Piskozub, a po jego odejściu na emeryturę lek. med. J. Gardulski. Aktualnie oddział prowadzi lek. med. B. Warzecha. Ordynatorem oddziału dermatologicznego został lek. med. E. Janiszewski, a po jego odejściu na emeryturę ordynatorem jest lek. med. U. Wasiluk.

W budynku przy ulicy Skłodowskiej, po przeniesieniu oddziałów szpitalnych zorganizowano poradnie specjalistyczne (laryngologiczną, zdrowia psychicznego, neurologiczną, okulistyczną) oraz pracownię protetyki stomatologicznej.

Na początku lat osiemdziesiątych oddział dermatologiczny został przeniesiony do budynku przy ulicy Spółdzielczej (zaadaptowany obiekt po żłobku), przy czym utworzono przy nim pododdział dla przewlekle chorych o 12 łóżkach.

W 1992 roku zaadaptowano obiekt przy ulicy P. Skargi (po żłobku) i utworzono Zakład Opiekuńczo-Leczniczy dysponujący 32 łóżkami, przekształcony następnie w Zakład Pielęgnacyjno-Opiekuńczy posiadający 34 łóżka. Zakład ten przeznaczony jest dla ludzi w podeszłym wieku i przewlekle chorych. Kierownikiem zakładu została mgr U. Liga.

Po przeniesieniu oddziału dermatologicznego z budynku przy ulicy Biernackiego, utworzono nowy oddział — neurologiczny o 25 łóżkach. Ordynatorem tegoż oddziału jest lek. med. I. Mościcka.

W 1994 roku przy oddziale anestezjologii i intensywnej terapii o 8 łóżkach, którego ordynatorem została lek. med. M. Nykiel oraz w 1995 roku oddział opieki paliatywnej o 7 łóżkach, a jego ordynatorem został lek. med. Z. Majsak.

Nadmierne zagęszczenie sal chorych, brak zaplecza techniczno-gospodarczego i socjalnego oraz przewidywane poszerzenie obwodu profilaktyczno-leczniczego, spowodowały konieczność podjęcia decyzji o rozbudowie i modernizacji dotychczasowego szpitala. Mimo sporych trudności udało się w 1979 roku umieścić rozbudowę szpitala w spisie zadań inwestycyjnych i rozpocząć pracę nad założeniami techniczno-ekonomicznymi, które zostały zatwierdzone przez Komisję Programowo-Techniczną przy Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej w grudniu 1981 roku. Realizację inwestycji rozpoczęto w listopadzie 1982 roku do chwili wstrzymania w 1991 roku oddano do użytku obiekty infrastruktury technicznej szpitala, a to budynek kotłowni, pralni, portierni i stacji trafo oraz pawilon łóżkowy w stanie surowym. Po odblokowaniu tejże inwestycji wznowiono prace budowlane, gdzie do roku 1998 oddano do użytku budynek tlenowni, hydroforni ze zbiornikami wody, kuchni, studnie oraz infrastrukturę, przylegającą do wyżej wymienionych obiektów. W maju 1999 roku oddano do użytku budynek łóżkowy, budynek pomocy doraźnej, budynki bloków operacyjnych, centralną sterylizatornię w bloku operacyjnym nr 1, studnię głębinową wraz z przylegającą infrastrukturą.


Na progu XXI wieku


Wszystkie powyższe zmiany przebiegały równolegle z prowadzonym na dużą skalę procesem kontynuacji rozbudowy i modernizacji budynków szpitalnych, co pozwoliło na przeniesienie oddziałów: pulmonologicznego, paliatywnego oraz dermatologicznego do nowoczesnych pomieszczeń, spełniających standardy określone w stosownych przepisach prawa.

Od 2000 roku równolegle z procesem inwestycji trwał proces restrukturyzacji Zakładu, w efekcie którego zdecydowanie obniżono poziom zatrudnienia w Zakładzie, wyłączono ze struktur Podstawową Opiekę Zdrowotną, Ambulatoryjną Rehabilitację leczniczą, częściowo Specjalistyczną Opiekę Zdrowotną, Dział Pomocy Doraźnej oraz działalność pozamedyczną szpitala w zakresie cateringu, utrzymania czystości, usług pralniczych, usług technicznych (na zasadzie outsorcingu). Wymienione działania pozwoliły na znaczną poprawę sytuacji finansowej Szpitala.


Efektem tych działań było znaczące poprawienie się sytuacji finansowej jednostki jak również nastąpił rozwój działalności przejawiający się rozszerzeniem zakresu usług zdrowotnych dla mieszkańców powiatu, podniesieniem ich jakości oraz zakupami nowoczesnego wysokospecjalistycznego sprzętu medycznego.

Wyrazem tego jest:

• powstanie Oddziału Ortopedycznego — styczeń 2001

• uruchomienie Stacji Dializ — maj 2002

• powstanie Szpitalnego Oddziału Ratunkowego — listopad 2002

• uruchomienie pracowni Tomografii Komputerowej — marzec 2003

• powstanie Oddziału Urologicznego — czerwiec 2003

• powstanie Oddziału Rehabilitacyjnego — styczeń 2005

Wtorek, 27 czerwca 2017 r.
imieniny: Wladyslawa, Maryli

Ogłoszenia

Szkoła Rodzenia

 

Więcej …

Praktyki Studenckie

PRAKTYKI - ZAPISY NA SZKOLENIA

Szanowni studenci!

Studenci, którzy uzyskali zgodę na odbycie praktyk wakacyjnych w Szpitalu Powiatowym im. E. Biernackiego w Mielcu proszeni są o zapisanie się najpóźniej do 24.06.2016r. na szkolenia z zakresu BHP oraz o zakażeniach szpitalnych w jednym z podanych terminów:

04.07.2016r. lub 11.07.2016r.

Więcej …

Aktualności

Ogłoszenie konkursu na stanowisko głównego księgowego Szpitala Powiatowego im. Edmunda Biernackiego w Mielcu
 
Szanowni Pacjenci!

Dyrekcja Szpitala Powiatowego w Mielcu informuje, że od dnia 9 sierpnia 2016 r. (wtorek) uruchomione zostanie nowe wejście do Oddziału Dziecięcego na I piętrze obok Izby Przyjęć Położniczej (dojście od strony holu przy SORze)